Επιβάτης όποιας θέσης
Μες τη νηνεμιά τ΄ Αυγούστου, κανά μίλι μακρυά, με φόντο τον πευκόφυτο Τσουγκριά,έπλεε προς το Μπούρτζι ο "Πρωτέας".
Γαλήνιος πάνω στα νερά, νόμισα για μια στιγμή ότι ήτανε το “Κύκνος”, το πρώτο εκείνο υπέροχο σκαρί, της γραμμής των Βορείων Σποράδων στους καιρούς του ΄50-΄60.
Αυτό το πισωγκρέμισμα της μνήμης στα παιδικά μου χρόνια, έφερε μαζί του μέσα μου και το πρώτο φως, έτσι όπως τότες ενατένιζα τον κόσμο. Μια ανείπωτη χαρά μ' έλουσε κι έγινε η πλεύση του "Πρωτέα" στο λιμάνι της Σκιάθου, απόηχος δροσιάς μες΄την αντάρα της λαχανιασμένης μου Πατρίδας.Με ταξίδεψε στο Λουτράκι,στη Σκόπελο, την Αλόννησο,το Μαντούδι,το Βόλο και η χαρά,δροσιά πεταλίδας κάτω απ΄το φανελάκι του καλοκαιριού, δεν έλεγε να φύγει.
Το τραγούδι του, ακόμα και στα κύματα έχει μια ισορροπία, ένα γαργαλητό αρμονίας,μηχανής και θάλασσας στα σπλάχνα μου. Ναι! Οι Σειρήνες και η Κίρκη, είναι ξαπλωμένες στο κατάστρωμα, μαζεύοντας αρμύρα και ηλιαχτίδες. Κι ο Καπ΄-ταν Γιώργης Αντωνίου, θρέμμα καπετάνιων απ΄τη Γλώσσα, με μια μακρόχρονη εμπειρία στις θάλασσες των Σποράδων, είναι πανταχού παρών,αφήνοντας με τα μάτια του εντολές στα πρόθυμα,φιλικά πρόσωπα του πληρώματος που με τη σειρά τους δίνουν την αίσθηση ότι όλοι οι επιβάτες είμαστε σπίτι μας. Συμπεριφορές αφτιασίδωτες, ατημέλητες, απ΄το ένστολο στήσιμο που συνήθως συναντάμε.
Κάθε φορά που ταξιδεύω με τον "Πρωτέα", ευχαριστώ μέσα μου τον Ποσειδώνα,τον Άι-Νικόλα και τ΄αεράκι της θάλασσας που θα γλιστρήσω ακόμη μια φορά, δίπλα απ΄τις σε απόσταση αναπνοής ακτές, ξάφνου μπρος τον αιωνόβιο Φανό Κάβο Γουρούνι, διάμεσος στα Αστερόαιμα Νησιά,άναρθρος στην ομορφιά συντέλειας.
Μέσ΄απ΄την ματιά του "Πρωτέα", τα Σποραδονήσια, παραμένουν μια συνεχής ροή γλυπτών της Μάνας Τέχνης, που την λεν Ελλάδα!
Αφιερωμένο στο πλήρωμα του "Πρωτέα"
