« Εἰς Μνημόσυνον αἰώνιον...» του Ἐπισκόπου Ὀλύμπου Δημητρίου Θωμᾶ Μακρῆ

Ἤ, τιμώντας τὴν 28η ἐπετειο τῆς κοιμήσεως τοῦ Γλωσσιώτη Γέροντος Ἐπισκόπου Ὀλύμπου κυροῦ Δημητρίου Θωμᾶ Μακρῆ

Ναί, τὸ θεωρῶ χρέος μου νὰ θυμίσω, πὼς πρὶν ἀπὸ εἰκοσιοχτὼ χρόνα, τέτοια μέρα,  ἐκοιμήθη στὴν ἀγαπημένη του Γλώσσα, τὴν πατρίδα του,  ὁ πολυσέβαστος Γέροντας Ἐπίσκοπος Ὀλύμπου κυρὸς Δημήτριος.

Ἄν καὶ ἔζησε στὸ Νεό Κόσμο, στὴν Ἀμερική - ὅπου καὶ χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος - ἐν τούτοις δὲν παρέλειπε νὰ ἐπισκέπτεται τὴν πατρίδα του τὴ Γλώσσα, ὅποτε μποροῦσε. Μάλιστα σὲ κάποια του ἐπισκεψη, τὸ 1968, ἐτελεσε καὶ τὰ Ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τῆς Παναγίας τῆς Ἐλευθερώτριας.

Ὅταν συνταξιοδοτήθηκε ἐπέστεψε στὴ Γλώσσα καὶ ἀνακαίνισε, ἀλλὰ καὶ  τακτοποίησε τὸ σπίτι του, ὅπου καὶ ἔζησε μέχρι τῆς κοιμήσεώς του. Τὸ μέγιστο ἀγαθὸ δὲ ποὺ πρόσφερε στὴν πατρίδα του τὴ Γλώσσα, ἀλλὰ καὶ στὸ Κλήμα ἦταν νὰ ἱερουργεῖ ὡς ἁπλὸς ἱερέας, ὅταν οἱ δύο αὐτὲς ἐνοριακὲς Κοινότητες εἶχαν χηρεύσει ἀπὸ τακτικὸ ἐφημέριο. Ταπεινά, ἁπλᾶ, δίχως κανένα ἴχνος ὑπεροχῆς διακονοῦσε καὶ παράλληλα νουθετοῦσε, προσφέροντας ἔτσι μεγάλες ὑπηρεσίες στοὺς ἐκεῖ πιστούς.

Ἐκοιμήθη στὶς 31 Ἰουλίου τοῦ ἔτους 1992 καὶ τὴν ἑπομένη, πρώτη Αὐγούστου τοῦ ἰδίου ἔτους, ἐτάφη σιμὰ στὸν ἐνοριακὸ ναὸ ὅπου καὶ βαπτίστηκε, ἀλλὰ καὶ ἐλαμπρυνε: Τὸ ναὸ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, κάτω ἀπὸ τὴ σκιὰ τοῦ μεγαλοπρεποὺς κυπαρισσιοῦ, ὅπου κάθε ἀπόγευμα μαζεύονται τὰ πουλιὰ καὶ συμψάλλουν τὸν Ἑσπερινὸ καὶ τὸ καλοκαίιρι, μαζὶ μὲ τὰ τζιτζίκια κανοναρχοῦν  τὴν  Παράκληση. Τὴν εὐχή Του νὰ ἔχουμε

π. κ. ν. κ