«Τοῦ Χριστοῦ μου τὰ γενέθλια σέβω» Τῆς Παραμονῆς τῶν Χριστουγέννων οἱ στοχασμοί

Ἀπὸ τὰ ἱερώτερα κειμήλια καὶ συνάμα τεκμήρια μιᾶς ἄλλης βιοτῆς καὶ

θρησκευτικῆς συμπεριφορᾶς τῶν παλιῶν Γλωσσιωτῶν εἶναι καὶ ἡ εἰκόνα τῆς

Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀσφαλῶς ἀνήκει στὸν κύκλο τῶν εἰκόνων τοῦ

Δωδεκαέτρου, τὸ ὁποῖο κοσμοῦσε τὸν παλαότερο ναὸ τῆς Κοιμήσεως τῆς

Θεοτόκου, στὴ Γλώσσα. Εἰκονα, ποὺ ἀνήκει στὸ παλιὸ ἁγιογραφικὸ

ἐργαστήριο τοῦ μοναχοῦ Εὐθυμίου Καφαντάρη ἀπὸ τὴν Ἴμβρο καὶ μαθητὴ

τῶν Γαλατσάνων ἁγιογράφων, ποὺ τὸν καιρὸ τοῦ Ἀγώνα τοῦ 1821 εἶχαν

ἐγκατασταθεῖ στὸ κελλί, τὸ ὁποῖο βρίσκονταν δἰπλα ἀπὸ τὸν παλιὸ ἐνοριακὸ

ναὸ τοῦ Ἁγίου Μεκουρίου στὴ Χώρα τῆς Σκοπέλου.

Ὅπως παρατηροῦμε στὴ φωτογραφία, ἡ εἰκόνα αὐτὴ τῆς Γεννήσεως

τοῦ Κυρίου εἶναι ζωγραφισμένη μὲ ζωντανά, ποικίλα χρώματα καὶ ἕλκει τὸ

βλέμμα, ἀλλὰ καὶ τὴν ψυχὴ τοῦ κάθε πιστοῦ, καθὼς κοιτάζει τὰ θεοφόρα καὶ

ἀκίνητα πρόσωπα, ποὺ ἀποπνέουν κατανυξη, ἀλλὰ καὶ αἰσιοδοξία· φῶς καὶ

εὐλογία: στολίδια χαρισματικὰ γιὰ ὅποιον τὴν προσεγγίζει μὲ τὸν ἁρμόζοντα

σεβασμό, ὥστε νὰ προσκυνήσει «Χριστοῦ τὰ Γενέθλια».

Δὲ γνωρίζω πὼς μποροῦμε, ἐμεῖς οἱ σημερινοὶ ἑορταστές, νὰ

ἀναμετρηθοῦμε μὲ τὴν ἄδολη, ἁπλῆ, ζωντανὴ κι ἀνεπιτήδευτη πίστη καὶ

θρησκευτικὴ συμπεριφορὰ τῶν προγόνων μας. Γιατὶ στὸ σήμερα προσθέσαμε

πολλὰ καὶ περιττὰ πράγματα, ποὺ ἀλοιώνουν τὸ Γεγονὸς τῆς Γιορτῆς. Κι ὅλα

τοῦτα δὲν παύουν νὰ εἶναι δάνεια ἀπὸ ἄλλες χῶρες μὲ κακή, κάκιστη

ἀντιγραφικὴ ἀξία. Βιαστήκαμε νὰ ἀποδεχτοῦμε τὸν ψεύτικο «Ἁη Βασίλη» καὶ

νὰ τὸν λανσάρουμε ὡς «γνήσιο» Κι αὐτό, γιατὶ μᾶς βολέυει, ἐπειδὴ καλύπτει

τὴ σyνείδησή μας στὸ να΄δεχτεῖ τὸ γνήσιο, τὸ αὐθεντικό, τὸ ἁπλό. Καὶ τὸ

ποτάμι αὐτό, ποὺ κατακλύζει τὰ πάντα , χάριν τοῦ καταναλωτισμοῦ,

παρασέρνει καὶ τὸ σεβασμό: Τὸ μέγιστο προνόμιο, ποὺ τὸ στολίζει ἡ εὐχή τῶν

προγόνων μας. Τῶν προγόνων μας ποὺ μᾶς κοιτοῦν ἀπὸ τὰ άκίνητα κάδρα,

ποὺ κυκλώνουν τὸ σπίτι καὶ μὲ αὐστηρό, κρυσταλλωμένο βλέμμα μᾶς

παρατηροῦν. Γιατὶ εἶναι σιμά μας πάντα-ἄσχετ’ἄν τὸ πιστεύουμε ἤ τὸ

βιώνουμε. Γι’αὐτὸ καὶ τοὺς μνημονέυουμε, ἐπειδὴ τοὺς νοιώθουμε ἀναμέσά

μας. Μέχρι νὰ σφαλίσουμε τὰ μάτια…

Μέρες Γιορτινές,λοιπόν, ποὺ ἐπιστρέφουν κάθε χρόνο μὲ πρόσωπα καὶ

μνήμες συντροφευμένες. Καὶ μαζί τους καὶ τὸ Χρυσαφώ, ἡ Γλώσσιώτισσα ποὺ

δώρησε τὴν εἰκόνα τῆς θείας Γεννήσεως στὴν Παναγία, ἡ ὁποία καὶ μᾶς

θυμίζει καὶ μᾶς συμβουλεύει : Τὰ Γενέθλία τοῦ Χριστοῦ μας νὰ σεβόμαστε,

ἀλλὰ νὰ τιμοῦμε μὲ ἀρράγιστη Πίστη καὶ μὲ στοργή .

π. κ. ν. κ