Ἀθάνατες ἀντιγραφές ἤ, Κοιτώντας μὲ προσοχὴ δύο φωτογραφίες

Ἐξηγοῦμαι ἀμέσως. Οἱ δύο φωτογραφίες ποὺ παρέθεσα, χρονολογικὰ ἀπέχουν ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλη, γύρω στὰ πενήντα χρόνια-ὄχι καὶ λίγα. Ὡστόσο ἔχουν ἕνα κοινὸ στοιχεῖο ποὺ τὶς ενώνει, ἀλλὰ καὶ χαρίζει σὲ μᾶς, τοὺς θεατές, τὴν αἰσιοδοξία, πὼς δὲ χάθηκε ἐντελῶς ἡ παλιὰ ἡ γειτονιά, ὅσο κι ἄν οἱ σύγχρονοι τοῦ βίου ρυθμοὶ τὸ ἀντίθετο μᾶς δείχνουν. 

Ἡ πρώτη, λοιπόν, φωτογραφία μὲ τὶς παλιὲς Κληματιανὲς γιαγιὲς-ποὺ σήμερα ἔχουν ἀναχωρήσει γιὰ τὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ-εἶναι βγαλμένη στὶς ἀρχὲς τῆς δεκετίας τοῦ 1970-κάπου μεταξὺ 1974-75. Ἡ ἄλλη, μὲ τὶς Σκοπελίτισες γυναῖκες εἶναι πρόσφατη-οὔτε τριετία δὲν παρῆλθε, νομίζω. 

Ὡστόσο καὶ οἱ δύο ἀποπνέουν μιὰν ἰδιότυπη συγκίνηση καὶ ὁμορφιά, καθὼς τὶς στολίζει ἡ ἁπλότητα, ὁ αὐθορμητισμὸς καὶ ἡ ἀνάγκη γιὰ ἐπικοινωνία. Γιατὶ οἱ συναντήσεις αὐτὲς, τόσο  στὶς ροῦγες ὅσο καὶ  στὶς γειτονιές, ἔχουν ἕναν ὑπέροχο ψυχο θεραπευτικὸ χαρακτήρα, ποὺ ἀποσπᾶ τὰ πρόσωπα ἀπὸ τὴ μονοτονία καὶ τὴν στυγνὴ καθημερινότητα. Ἴσως κάποιες στιγμὲς στὴ διαρκεια τῶν συναντήσεων αὐτῶν, στὸν διαλογο ποὺ ἀναπτύσσεται δηλαδή, νὰ ὑπάρχουν καὶ τυχὸν διαφωνίες, τὶς ὁποῖες ὅμως τὶς ἀποδιώχνει, ὅπως τὰ ἐνοχλητικὰ τὰ ἔντομα, ἡ καλὴ θέληση, ἡ ἀναπτυξη τῆς φιλίας καὶ ἡ περίπτωση τοῦ συνθέτουν τὶς ἀποψεις τους, μὲ γόνιμο διάλογο-ἔστω καὶ γιὰ μικρὰ, πενιχρὰ ζητήματα-, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ διαλύεται ἡ παρέα, ἀλλὰ καὶ νὰ διατηρεῖται ἡ συνοχή της. 

Μακάριοι, λοιπὸν, ὅσοι συνεχίζουν αὐτὲς τὶς ὄμορφες  καὶ στολισμένες μὲ ἀρχοντιὰ συναντήσεις, ποὺ τιμοῦν τοὺς ἴδιους, ἀλλὰ καὶ ἀγαλλιῶνται οἱ ψυχὲς ἐκείνων, ποὺ κάποτε κάθονταν στὴ θέση τους…

π. κ ν. κ.