«Μπλόκο» στα επιχειρήματα της εταιρείας από την Ελένη Μίχου για το λιμάνι του Λουτρακίου
Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο της παρέμβασής της:
Με ενδιαφέρον διαβάσαμε τις δηλώσεις του κ. Αδάμη σχετικά με τη διακοπή της προσέγγισης πλοίων στη Γλώσσα και την ανακοίνωση δρομολόγησης ταχύπλοου από τις 22 Ιουνίου. Ωστόσο, ορισμένα από τα επιχειρήματα που παρουσιάστηκαν δεν απαντούν στην ουσία του προβλήματος που ανέδειξαν οι κάτοικοι και οι επαγγελματίες της περιοχής.
Καταρχάς, το Λουτράκι δεν απέκτησε φέτος τα χαρακτηριστικά που επικαλούνται όσοι θεωρούν αδύνατη την εξυπηρέτησή του. Τα βάθη, οι υποδομές και οι περιορισμοί του λιμανιού ήταν γνωστά εδώ και δεκαετίες. Παρ' όλα αυτά, η Γλώσσα εξυπηρετούνταν επί σειρά ετών από το Ιωλκός και άλλα πλοία, ακόμη και κατά τους χειμερινούς μήνες, όταν η σύνδεση αποτελούσε ζωτική και σταθερή ετήσια ανάγκη για τους μόνιμους κατοίκους. Επομένως, το ερώτημα παραμένει: γιατί αυτό που ήταν εφικτό επί χρόνια παρουσιάζεται σήμερα ως αδύνατο;
Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί η αναφορά ότι οι Αλοννησιώτες διαμαρτύρονταν επειδή η προσέγγιση στη Γλώσσα επιμήκυνε το ταξίδι προς τον Βόλο κατά περίπου 40 λεπτά. Με την ίδια λογική, θα έπρεπε να καταργηθούν δεκάδες προσεγγίσεις σε νησιά και λιμάνια σε όλη τη χώρα. Υπάρχουν ακτοπλοϊκές γραμμές που πραγματοποιούν τέσσερις, πέντε ή και περισσότερες στάσεις προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες διαφορετικών νησιωτικών κοινωνιών. Η ακτοπλοΐα δεν λειτουργεί αποκλειστικά με κριτήριο τη μικρότερη δυνατή διάρκεια του ταξιδιού από το σημείο Α στο Β, αλλά και την ισότιμη πρόσβαση των κατοίκων όλων των περιοχών που εξυπηρετεί.
Η Γλώσσα δεν είναι ένας προαιρετικός σταθμός ούτε μια δευτερεύουσα στάση που μπορεί να αφαιρείται όταν δεν εξυπηρετεί τον σχεδιασμό μιας εταιρείας. Είναι μια ζωντανή κοινότητα με μόνιμους κατοίκους, εργαζόμενους, επαγγελματίες, μαθητές, ηλικιωμένους και χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο, με σταθερή και διαρκή ετήσια ανάγκη ακτοπλοϊκής σύνδεσης, όχι μόνο εποχικά αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.
Οι κάτοικοι της Γλώσσας δεν αμφισβητούν τις τεχνικές δυσκολίες ούτε αγνοούν τις εμπορικές ανάγκες των εταιρειών. Αρνούνται όμως να αποδεχθούν ότι η αναπτυξιακή πορεία μιας περιοχής θα καθορίζεται αποκλειστικά από το τι εξυπηρετεί καλύτερα τα επιχειρηματικά σχέδια μιας ακτοπλοϊκής εταιρείας. Η νησιωτικότητα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο ως ζήτημα κόστους και διάρκειας ταξιδιού, αλλά ως ζήτημα κοινωνικής συνοχής, ισότιμης πρόσβασης και ετήσιας εξυπηρέτησης των πραγματικών αναγκών των κατοίκων.
Ακούμε επίσης ότι ενδεχομένως η συγκεκριμένη προσέγγιση δεν είναι οικονομικά συμφέρουσα. Κατανοούμε ότι κάθε ιδιωτική επιχείρηση, και ιδιαίτερα μια ακτοπλοϊκή εταιρεία σε ένα απαιτητικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον, οφείλει να λαμβάνει αποφάσεις που διασφαλίζουν τη βιωσιμότητα και την κερδοφορία της. Ωστόσο, η σύνδεση των νησιών δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως λογιστικό μέγεθος.
Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, επαγγελματίες, ηλικιωμένοι, μαθητές και εργαζόμενοι που δικαιούνται ίση πρόσβαση στις μεταφορές. Στη Γλώσσα και το Λουτράκι δραστηριοποιούνται δεκάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, επαγγελματίες και εργαζόμενοι που στηρίζουν καθημερινά την τοπική και εθνική οικονομία, αποδίδοντας φόρους, εισφορές και δημιουργώντας θέσεις εργασίας.
Η εύκολη και σταθερή πρόσβαση ενισχύει τον τουρισμό, αυξάνει την κατανάλωση, ενισχύει την επιχειρηματικότητα και δημιουργεί πρόσθετα δημόσια έσοδα που επιστρέφουν στο κράτος. Η ύπαρξη αξιόπιστης ακτοπλοϊκής σύνδεσης αποτελεί βασική προϋπόθεση για να μπορέσει μια περιοχή να αναπτυχθεί, να προσελκύσει επενδύσεις και να κρατήσει τους νέους της στον τόπο τους.
Ιδιαίτερα σήμερα, η αβεβαιότητα στις μεταφορικές συνδέσεις στέλνει αρνητικό μήνυμα σε κάθε άνθρωπο που σκέφτεται να επενδύσει ή να δραστηριοποιηθεί στην περιοχή. Κανένα αναπτυξιακό σχέδιο δεν μπορεί να σταθεί χωρίς σταθερή πρόσβαση.
Τέλος, η ανακοίνωση της δρομολόγησης ταχύπλοου από τις 22 Ιουνίου είναι ασφαλώς μια θετική εξέλιξη. Όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι χρειάστηκαν έντονες διαμαρτυρίες, δημόσιες παρεμβάσεις και συλλογική κινητοποίηση για να βρεθεί λύση. Αν πράγματι δεν υπήρχε πρόβλημα αποκλεισμού, τότε γιατί κρίθηκε απαραίτητη η άμεση εξεύρεση εναλλακτικής σύνδεσης; Η ίδια η εξέλιξη αυτή αποτελεί ένδειξη ότι το ζήτημα ήταν υπαρκτό και οι ανησυχίες των κατοίκων απολύτως βάσιμες.
Η σύνδεση της Γλώσσας δεν αποτελεί χάρη ούτε συγκυριακή παροχή. Αποτελεί δικαίωμα μιας ζωντανής τοπικής κοινωνίας που επί δεκαετίες εξυπηρετούνταν και που δικαιούται να έχει ισότιμη, σταθερή και αξιόπιστη ακτοπλοϊκή πρόσβαση καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.
