Για τον Άη Νικόλα Λουτρακίου...
Εὐλογημένες μνῆμες
( Τιμὴ στὸν Ἅη Νικόλα,στὸ Λουτράκι)
Εὐτυχῶς πού ὑπάρχουν κι ἀυτές οἱ παλιές οἱ φωτογραφίες ἀπό κάποιον καιρό ξεχασμένο ἴσως, πάντως ἀκόμα ζωντανό μέσα μας, παρ᾿ ὅλο πού τό τοπίο αὐτό τῶν παιδικῶν μας χρόνων ἔχει ἀλλάξει τήν ὄψη του καί ἔχει τόσο ὑπερβολικά « ἀξιοποιηθεῖ» ! Σκέφτομαι, καθώς κοιτάζω αὐτή τήν εἰκόνα, ἐκεῖνο τό φτωχό, τό λιτό, τό ἀπέριττο ἐκκλησἀκι τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Τό ἀγαπούσαμε αὐτό τό ναύδριο, γιατί μᾶς θύμιζε πολλά. Μᾶς θύμιζε ἐκείνη τήν μισοσκότεινη τήν ἐκκλησιά-πάντα ἔτσι τή θυμᾶμαι- μέ τούς τοίχους της βαμμένους στό θαλασσί, μέ τά καντήλια της πάντα
ἀναμμένα, γιατί ὅλο καί κάποιος καϋμός, ἀναμιγμένος μέ μιά παρακληση, μιά ἰκεσία, εἶχε ἤδη κατατεθεῖ στήν ἀρχαία τήν Εἰκόνα τοῦ Ἀγίου. Αἰῶνες τὠρα... Γιατὶ ὅπως λένε τὰ παλιὰ τὰ χαρτιά, «Κτήτορε τοῦ Ἁγίου Νικολάου δὲν ἦτο οὐδείς, εἰ μή τὸ κοινὸν τῆς Γλώσσης...οἱ δὲν ἐν αὐτῷ οἰκούντες μοναχοἰ ἦσαν Δημόται τῆς Γλώσσης καἰ ἐξηρτῶντο ἀπό τὴν ἐνοριακὴν ἐκκλησίαν τῆς Κοιμήσεως...Σημειωτέον ὅτι ὁ ναὸς αὐτὸς ( τοῦ Ἁγίου Νικολάου) ἦτο κατὰ καιρὸν ἐρείπιον, ἀλλ᾿ ἐφρόντισε τὸ κοινὸν ( τῆς Γλώσσης) διὰ δαπάνης του καὶ τὸν ἐπιδιόρθωσε...»Αὐτὸς ὁ πνευματικὸς δεσμὸς λέει ἀσφαλῶς πολλά. Γαιτὶ πάντοτε οἱ φιλόχριστοι καὶ εὐλαβεῖς Γλωσσιῶτες στήριζαν καὶ συνέδραμαν τὰ ἱερὰ καθιδρύματα τῆς περιφέρειας τοῦ παλαι πότε Δήμου, ἤ Κοινοῦ τῆς Γλώσσης, ὅπως τὸν Ἅγιο Νικόλαο καὶ τοὺς Ἁγίους Ἀναργύροους στὸ Κλῆμα. Καὶ εἶναι πρὸς τιμήν τους.
Καθώς, λοιπόν, πλησιαζει κι ἡ ἐφετεινή πάνηγυρις τοῦ Ἁγίου τῶν θαλασσῶν κλίνουμε γόνυ στὶς ψυχὲς ὅσων ἔπηξαν τὸ φτωχὸ ἐκεῖνο ναὐδριο, ἀνοίγοντας γιὰ τὸν κάθε πιστὸ μιὰ θύρα γιἀ τόν Παράδεισο...
*κείμενο-φωτό: π. Κων. Ν. Καλλιανός