Χριστούγεννα μέσα.....
Χριστούγεννα μέσα απ' τα παιδικά μάτια!
Χριστούγεννα! Η μεγάλη γιορτή στην καρδιά του χειμώνα!Και όσα χρόνια κι αν περάσουν, πάντα η ίδια εικόνα έρχεται στο μυαλό όλων μας. Λάμψη, χιόνι,τζάκι,τσουρέκια, μελομακάρονα, οικογενειακή θαλπωρή...Η γιορτή που με λαχτάρα καρτερούν τα παιδιά,αφού το σπίτι ντύνεται στα γιορτινά και το χριστουγεννιάτικο δέντρο πρωταγωνιστεί στην ομορφότερη γωνιά. Πολύχρωμες μπάλες, νεράιδες και ξωτικά, μοιάζουν να ζωντανεύουν στο ασταμάτητο παιχνίδισμα απ' τα αμέτρητα λαμπιόνια, παρασέρνοντας τ' αθώα μάτια που τα κοιτάζουν με έκσταση και δέος, σ'ένα άλλο κόσμο...αυτό των παραμυθιών που έλεγε η γιαγιά κοντά στο τζάκι. Καλικάντζαροι στις καμινάδες, τάρανδοι
με έλκηθρα που διασχίζουν τον ουρανό παραμονή πρωτοχρονιάς, αλλά και το Αστέρι που λάμπει στη μακρινή Βηθλεέμ,φωτίζοντας τη φάτνη που γεννήθηκε ο Χριστός...Πόση αγαλλίαση!Πόση ζεστασιά!Πόσο όμορφος είναι αυτός ο κόσμος που όλους μας αγγίζει, αλλά και πόσο διαφέρει απ' αυτόν που ζούμε!!!
Μεγαλώνοντας όλα αλλάζουν...τα στολίδια κάθε χρόνο γίνονται και πιο εντυπωσιακά, τα δέντρα πιο μεγάλα και πυκνά,οι χριστουγεννιάτικες φιγούρες κυριαρχούν παντού...όμως όλα είναι άψυχα,άχρωμα, τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτά των παιδικών μας χρόνων!
Η γιαγιά δεν κάθεται πια στο τζάκι λέγοντας παραμύθια...Είναι μόνη στο δικό της σπίτι και ζει με τις αναμνήσεις της,αν όχι σε κάποιο ίδρυμα. Τα παιδιά δεν περιμένουν τα Χριστούγεννα για να πάρουν δώρα,μιας και τα έχουμε συνηθίσει σε αυτά ολόχρονα. Η οικογένεια δεν ανταμώνει στο μεσημεριανό τραπέζι.
Κυνηγώντας το αύριο, θυσιάζουμε το σήμερα, λησμονώντας πως το αύριο δε θά 'ρθει ποτέ! Ο ανταγωνισμός κυριαρχεί παντού! Ξεχάσαμε τις λέξεις σεβασμός,αγάπη προς το συνάνθρωπο και θεοποιήσαμε το χρήμα. Μετράμε τον καθένα με την τσέπη και όχι με τον χαρακτήρα...
Ένα μήνυμα που έχουμε περάσει και στα παιδιά μας, αφού αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να φέρνουν πρωτιές, ξεχνώντας τις πραγματικές αξίες της ζωής. Αποτέλεσμα; Βία παντού,ναρκωτικά, ακόμα και στα σχολεία. Κι όμως απορούμε, ξεχνώντας πως τα παιδιά είναι οι δικοί μας καθρέφτες.
Μήπως ήρθε η ώρα να ανατρέψουμε τον κόσμο που φτιάξαμε; Μήπως πρέπει να κάνουμε μια νέα αρχή πιο ανθρώπινη με νέα κριτήρια;Τί έχουμε να φοβηθούμε; Την καταστροφή; Μα έχουμε ήδη καταστραφεί!
Ας ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής κι ας αφήσουμε το αστέρι της Βηθλεέμ να μας οδηγήσει στο μικρό Χριστό, που ήρθε να μας διδάξει την αγάπη. Αυτή που θυσιάσαμε στο βωμό της απληστίας. Αντί για το τί θα φάμε και τί θα φορέσουμε, ας κοιτάξουμε τους συνανθρώπους μας και ας τους δώσουμε απλόχερα, αυτό που δεν έχει τιμή και το έχουμε θάψει βαθιά μέσα μας. Την ανθρωπιά μας! Και τότε, ίσως μπορέσουμε να ξαναζήσουμε Χριστούγεννα σαν εκείνα των παιδικών μας χρόνων, γεμάτα από θαλπωρή και ζεστασιά!
Ίσως αθεράπευτα ρομαντικό,ίσως όνειρο θερινής νυκτός στην καρδιά του χειμώνα,ίσως ακατόρθωτο...Προτιμότερο όμως απ' τη σκληρή πραγματικότητα!
Α.Ρ.
