Από την παρηγοριά της γης στην αγκαλιά του Κυρίου | Αποχαιρετισμός στη Γερόντισσα Μαριάμ

   Σήμερα η καρδιά μας στέκεται σιωπηλή… όχι γιατί δεν έχει τι να πει, αλλά γιατί ο πόνος και η ευγνωμοσύνη μαζί γίνονται δάκρυα που δεν χωρούν σε λόγια.

Η γερόντισσα Μαριάμ δεν ήταν απλώς μια παρουσία· ήταν ανάσα προσευχής, ήταν λιμάνι παρηγοριάς, ήταν μια ζωντανή μαρτυρία ότι ο Θεός κατοικεί μέσα στις ταπεινές καρδιές. Πόσες ψυχές δεν βρήκαν κοντά της ειρήνη… πόσα δάκρυα δεν σκούπισε με μια μόνο της ματιά… πόσες πληγές δεν αγκάλιασε σιωπηλά, μετατρέποντάς τες σε ελπίδα.

Και τώρα… τώρα που το σώμα της αναπαύεται, μοιάζει σαν να άδειασε ο τόπος. Μα στην πραγματικότητα, γέμισε ο ουρανός. Γιατί οι άνθρωποι σαν τη γερόντισσα δεν φεύγουν… μεταβαίνουν. Δεν χάνονται… φωτίζουν από αλλού. Δεν σιωπούν… προσεύχονται πιο δυνατά.

Και εμείς μένουμε πίσω με ένα γλυκόπικρο δάκρυ: πόνος για την απουσία της, αλλά και βαθιά ευγνωμοσύνη γιατί την γνωρίσαμε, γιατί μας άγγιξε, γιατί μας δίδαξε τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρια, να συγχωρείς χωρίς όρους, να πιστεύεις χωρίς να κουράζεσαι.

Γερόντισσα Μαριάμ… αν κάποτε τα λόγια μας ήταν φτωχά για να σου πουν “ευχαριστώ”, σήμερα τα δάκρυά μας το φωνάζουν. Πήγαινε με ειρήνη στην αγκαλιά του Κυρίου που τόσο αγάπησες. Και από εκεί ψηλά… μη μας ξεχνάς. Κράτα μας μέσα στην προσευχή σου, όπως μας κράτησες μια ζωή μέσα στην καρδιά σου. Αιωνία σου η μνήμη…και αιώνια η ευγνωμοσύνη μας.

Αρχιμανδρίτης π. Ιερόθεος Παπαγρηγορίου