Καθὼς ἀνοίγει ἡ Ὡραία Πύλη τοῦ ντυμένου μὲ νοσταλγία καὶ ἱερότητα μῆνα Δεκεμβρίου
Στὸν Θεοφιλέστατο Ἅγιο Σκοπέλου κ. Νικόδημο, προεόρτιος μετάνοια
Ἀλήθεια, πότε ἔφτασε ἴσαμε τὶς πόρτες μας ὁ πιὸ τρυφερὸς μῆνας ὅλου τοῦ χρόνου, ὃ Δεκέμβριος! Ὁ Δεκέμβριος, ποὺ μᾶς προετοιμάζει γιὰ τὴν στοργικὴ καὶ μεγάλη Γιορτὴ τῶν Χριστουγέννων καὶ, πολὺ περισσότερο, μᾶς ξαναγυρίζει στὰ χρόνια ἐκεῖνα ποὺ εὐωδιάζουν ἀθωότητα καὶ ἄμετρη συγκίνηση: Τὰ χρόνια τῆς παιδικῆς ἡλικίας, τότε ποὺ μετρούσαμε τὶς μέρες γιὰ νὰ φτάσει ὁ καιρὸς ὁποῦ θὰ κλείσουν τὰ Σχολεῖα καὶ θὰ χαιρόμαστε τὶς ἄχραντες καὶ γιορτινὲς τὶς ὧρες τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου.
Ὡστόσο ὁ Δεκέμβριος μᾶς χαρίζει κι ἄλλα φιλέματα. Φιλέματα γιορταστικά, αἰσιόδοξα, φωτεινὰ καὶ χαρμόσυνα. Ὅπως τὰ ἁγιοπρεπῆ Νικολοβάρβαρα, ἀλλὰ καὶ τὶς ἄλλες γιορτὲς τῶν Ἁγίων. Γιορτὲς ποὺ φωτίζουν καὶ τὸν προεόρτιο δρόμο μας γιὰ τοῦ Χριστοῦ μας τὰ Γενέθλια, καὶ μᾶς γαληνεύουν τὴν ψυχὴ μὲ τὴν εἰκόνα πραότητος π. χ τοῦ Ἁγίου τῶν θαλασσῶν Νικολάου, τὴν φιλότιμη μορφὴ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος ο ὁποῖος «ἀγγέλους ἔσχε συλλειτουργοῦντας» τὸν Προφήτη Δανιὴλ μὲ τοὺς Ἁγίους Προπάτορες ποὺ μᾶς γνέφουν νὰ προσεγγίσουμε «ἐν πίστει τὸ Μυστήριον» τῶν τοῦ Χριστοῦ Γεννῶν καὶ νὰ προευτρεπίσουμε τῶν Χριστουγέννων τὰς εἰσόδους.
Δεκέμβριος, λοιπόν... Μὲ τοὺς φωταγωγημένους δρόμους, τὰ σπίτια, τὰ καταστήματα. Φῶτα ποικίλα καὶ ἑλκυστικά. Ποὺ στολίζουν Χριστουγεννιάτικα δέντρα, προσόψεις σπιτιῶν, πλατεῖες, δρόμους. Ὡστόσο, τὸ ζητούμενο δὲν εἶναι αὐτό, γιατὶ ὅπως λέει κι ὁ ποιητὴς «Οἱ βιτρίνες δὲν ἀνασταίνουν τὸν παράδεισό μου» ( Π. Β. Πασχος). Καὶ τὸν Παράδεισο, ἄν μᾶς ἐνδιαφέρει, θὰ χρειαστεὶ νὰ τὸν ἀναζητήσουμε σὲ μιὰ σπηλιά. Καὶ μάλιστα εὐτελῆ, ἀπόκοσμη, στεφανωμένη μὲ τὴν τέλεια πρωχεία. «Δεῦτε λάβωμεν τὰ τοῦ Παραδείσου ἔνδον σπηλάιου» μᾶς συμβουλεύει ἡ Ἐκκλησία, ὅπως ἐπίσης μᾶς προτρέπει κι ἄλλο ἕνα πρᾶγμα: Νὰ ἀναζητήσουμε μέσα στὰ πολλὰ καὶ ποικιλόχρωμα φῶτα, ποὺ μὲ ἀπληστία μᾶς κατακλύζουν «τὸ φῶς τὸ τῆς Γνώσεως». Κι ὄλοι ξέρουμε ποιὸ εἶναι αὐτὸ τὸ φῶς· λιγοστοὶ, ἐλάχιστοι ὅμως τὸ ἀναζητοῦμε νὰ καταυγάσει τὸ εἶναι μας... Γιατί, τάχα;
π. Κων. Ν. Καλλιανός
