«Μεγαλύνω τὰ πάθη Σου, ὑμνολογῶ καὶ τὴν Ταφήν Σου…»
ἤ, Ἀναπολώντας μὲ εὐλάβεια τὸν Μ.Ἑσπέρινὸ τῆς Ἀποκαθηλώσεως καὶ τῆς ἐξόδου Κοιμήσεως τῆς Γλώσσας.
(Μνήμη ἱερὰ Δημητρίου Ἀρχιερέως, Κωνσταντίνου καὶ Παναγιώτου τῶν πρεσβυτέρων μετὰ τῶν προκατόχων αὐτῶν)
Ἀπὸ τὶς πλέον κορυφαῖες Μεγαλοβδομαδιάτκες ἱερὲς Ἀκολουθίες ποὺ ζήσαμε καὶ θυμόμαστε ἀκόμα στὸν περίλαμπρο ναὸ τῆς Παναγίας στὴ Γλῶσσα εἶναι κι ἐκεῖνες, οἱ τρυφερές, ἁγιασμένες καὶ εὐκατανυκτες στιγμὲς τοῦ Μ. Ἑσπερινοῦ τῆς Ἀποκαθηλώσεως, κατὰ Μ. Παρασκευή.
Ἔνδοξες ὧρες μέσα σὲ ἕναν εὐωδιαζοντα ναό, πλημυρισμένο μὲ πιστούς, ἀπὸ τὰ ἀνοιξιάτικα ἄνθη, ποὺ συναγωνίζονταν μὲ τὴν ἄλλη εὐωδία, ἐκείνη τοῦ θυμιάματος.
Ἔξω ἡ ἄνοιξη εἶχε στολίσει τὸν τόπο, μέχρι καὶ τοὺς τοίχους ἀπέναντι στὸ ναό, μὲ ποικίλα ἄνθη, ἐνῶ ἡ ἀνατολὴ τῆς Ἀναστάσεως ἦταν πιὰ σιμά μας, ἀφοῦ μέσα στὸ ναὸ τὸ κλίμα δὲν εἶχε ἐκείνη τὴ μουντή, στενάχωρη ἀτμοφαιρα νὰ τὸ κυκλώνει, ἀλλὰ παντοῦ διαχύνονταν συγκρατημένα χαμόγελα, ἀναστάσιμοι ρυθμοί, αἰσιόδοξες προπτικὲς κάλλους καὶ γιορτῆς.
Ναί, ὅλοι μας συγκινημένοι άντικρύζαμε τὸν ἱερέα ν’ἀποκαθηλώνει σεμνοπρεῶς τὸ Ἄχραντο Σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἀπὸ τὸ Σταυρό καὶ μὲ εὐλάβεια καὶ εὐκατάνυκτο σιωπὴ καὶ νὰ τὸ κομίζει στὸ ¨ἱ. Βῆμα. Ὅμως ἐκεῖ ποὺ συγκλονίζονταν ὁ ναὸς κι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ δὲ μποροῦσε νὰ μὴ λυγίσει ἦταν τότε ποὺ ψάλλεται τὸ Δοξαστικὸ τῶν Ἀποστίχων , τὀ, «Σὲ τὸν ἀναβαλλόμενον τὸ φῶς ὥσπερ ἰματιον…»Ἀλησμόνητος ὁ θρῆνος ποὺ ἑρμήνευε ὁ ψάλτης λέγοντας ἐκεῖνο τό, «Πῶς Σὲ κηδεύσω, Θεέ μου…». Ἀλλὰ καὶ τὰ λόγια ποὺ ἐξεφραζαν τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς τῶν ἁπλῶν πιστῶν, ποὺ σήμερα, τέτοια μεγαλοπρεπῆ καὶ πάμφωτη ἡμέρα ἄκουγαν ἐκείνα τὰ λόγια, ποὺ κι ἴδιοι ἥθελαν νὰ ἐπαναλάβουν, ὅπως τὰ καταλάβαιναν φυσικά. «Μεγαλύνω τὰ Πάθη Σου, Κύριε, ὑμνολογῶ καὶ τὴν Ταφήν Σου…»Δὲν ἀφήνω δηλαδή, νὰ πάει χαμένο κανένα δευτερόλεπτο δίχως νὰ Σ’ἔχω μέσα μου, νὰ μοῦ στολίζεις τὸν νυμφῶνα τῆς ψυχής μου Κι ὕστερα ὀ χαρμολυπικὸς ἦχος τῆς καμπανας, ποὺ ξεχωριζει τὸ μεγαλεῖο τῆς ἠμέρας ἀπ’ὅλες τίς ὑπολοιπες. Ηιατὶ ἐκείνος ὁ ἦχος ἔχει μιὰν ἄλλη χάρη, μιὰ ἱεροπρέπεια ποὺ δὲ σ’ἀφήνει ἀμετοχο ἀπὸ τὸ Μέγα τῆς ἡμέρας Μυστήριο τοῦ Σταυροῦ.
Μ’αὐτὰ τὰ λιτὰ καὶ ἄρυτἰδωτα βιώματα ζεῖς καὶ τὴ φετεινὴ Μ . Παρασευή, τὴν ἀνθοστολιστη, ποὺ εὐωδιαζει ροδόσταμο και φρεσκο ἀσβέστη…
Καὶ τοῦ χρόνου Εὐλογημένη Ἀνασταση.
π. κ. ν. κ.
