Τῆς Ἀρχιμηνιᾶς καὶ τῆς Πρωτοχρονιᾶς οἱ εἰκόνες

 Οἱ  εἰκόνες ἔρχονται ἀπὸ παλιά. Πάνω ἀπὸ ἑξῆντα χρόνια δηλαδή, ὅμως τίς νοιώθεις νὰ εἶναι χλωρὲς ἀκόμα, σὰν τὸ ἀνθισμένο καὶ  φρέσκο κλαδι τοῦ δάσους. Φωτισμένες μὲ χλωμὸ φῶς, νοσταγικό, ποὺ ἅμα τίς δεῖς μὲ προσοχὴ ἀνεβαζουν τὸ σύθαμπο στὰ γερασμένα μάτια. Κι εὐτυχῶς, δηλαδή, ἐπειδὴ μέσα σὲ τοῦτο τὸ λυκόφως, σέρουν μαζί τους καὶ πρόσωπα ἀγαπημένα. Πρόσωπα ποὺ ἀκινητοῦν, ὅπως στὶς φωτογραφίες τίς ἀσπρομαυρες, ποὺ τὶς κιτρινίζει ὁ Χρόνος. 

Παραμονὴ τῆς Γιορτῆς τοῦ Ἁγίου Βασιλείου. Ἀρχιμηνιὰ κι Ἀρχιχρονιὰ ξημερώνουν. Καὶ χρόνο τὸ χρόνο, καθὼς προσθέτουν κι ἕνα ψηφίο, ἕναν ἀριθμὸ στὴν ἡλικία, ὅλο καὶ αὐξάνουν τὶς προσδοκίες γιὰ μιὰν ἀνέφελη ζωή, ἀνθρώπινη καὶ ἔντιμο. Προσδοκίες ποὺ διαψεύδονται γρήγορα. Καὶ ἔτσι θὰ γίνεται ἴσαμε νὰ πάψουμε νὰ μετρᾶμε ἀρχιμηνιὲς κι ἀρχιχρονιές. Γιατὶ δὲν θὰ μᾶς χρειάζονται πιά. 

Ὡστόσο, μέσα σὲ τούτη τὴν γλυκόπικρη  γεύση ποὺ μᾶς χαρίζεται, ἀνεβαίνουν καὶ πάλι οἱ ἄχραντες οἱ μνῆμες ἀπὸ παλιές, ἀφτιασίδωτες καὶ ταπεινὲς Πρωτοχρονιές. Ποὺ ξεπέρσαν τὸ μισὸ τοῦ αἰῶνα, ἀλλὰ παραμένουν φυλαγμένες μὲ ἱερὀτητα καὶ δέος, γιὰ νὰ εἶναι ἡ ἰκανὴ ἀντιβίωση ἀπέναντι στὶς φαρμακωμένες ὧρες τοῦ ἐτήσιου κύκλου, ποὺ μᾶς φανερώνονατι ὅλο καὶ πιὸ πυκνά, ἐνῶ ἐλαττώνονατι οἱ χαριτωμένες τοῦ βίου στιγμές. Εὐτυχῶς διασωσμένες ἀκόμα στὶς Γιορτὲς καὶ στὶς ἐλάχιστες φιλικὲς συνάξεις μας. 

Ἀρχιμηνιὰ κι Ἀρχιχρονιά, λοιπόν, Κι ἀπὸ τὴ στοιβαδα τοῦ Χρόνου ξαναφανερώνται λιτές, φωτεινὲς καὶ ὑπέροχες εὐωδιές, ὅπως ἐκείνης τοῦ κουλούρας μας τῆς Ἁγιοβασιλίατικης, ποὺ σιμὰ στὸ μεσαῖο τὸ ξεφλουδισμένο καὶ ροδοψημμένο καρύδι ξεχώριζε τὸ χαρτάκι μὲ τὸ φίλεμα. Ποὺ δὲν ἦταν παρὰ ἕνα ταληρο, ἀπὸ κεῖνα τὰ παλιά-τὸ δεκαρικο τότε ἦταν χάρτινο καὶ μεγάλο,πολὺ μεγἀλο χρηματικὸ ποσόν!  Καὶ μαζὶ μὲ αὐτὰ ξεχώριζαν τὰ καινούρια τὰ «σκαρπίνια», ποὺ ἔφτιαχνε ὁ μπάρμπα-Παντελῆς,  ὁ ἄριστος  ὑποδηματοποιὸς τοῦ χωριοῦ καὶ πάνω σ’αὐτὰ οἱ «σκάρτσες», ποὺ ἔπλεξε ἡ γιαγιὰ γιὰ τὸ καλό. Ναι, τὸ καλὸ τοῦ χρόνου, γιὰ νὰ φορεσουμε καὶ νὰ πᾶμε στὴν ἐκκλησιά. 

Ἀλήθεια, ἀκόμα ἀκούγεται τὸ τρίξιμο ποὺ κάνανε τὰ παπούτσια ἐκεῖνα, ἀλλὰ καὶ ὁ  μονοτόνος κρότος πάνω στὸ καλτερίμι…

Γιατὶ τότε κάνένας στὸ χωριὸ δὲν περίμενε νὰ φτάσουν μεσάνυχτα καὶ νὰ ἑνωθοῦν οἱ δεῖχτες τοῦ ρολογιοῦ, ὥστε νὰ δείξουν ὅτι ξυπνάει μιὰ ἄλλη μέρα, μιὰ νέα χρονιά. Αὐτὸ τὸ ζοῦσαν οἱ χωρικοὶ τὴν αὐγή, ὅταν ἔμπαζαν στὸ σπίτι ἕνα εἰκόνισμα, μιὰ σιδερόπετρα καὶ φρέσκο νερό, γιὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ ἡ Γιορτὴ μὲ εὐχολόγια καρδιακὰ μὲ τὴν ἀπόλυση τῆς Ἐκκλησιᾶς….

Δὲ ξέρω πόσοι τὰ θυμοῦνται καὶ τὰ ζοῦν αὐτὰ σήμερα, ὅμως ἐτοῦτα τὰ ἔθιμα στάθηκαν τὰ θεμέλιά μας ἴσαμε σήμερα. Εὐλογημένος ὁ νέος ἐνιαυτός Του καὶ τὸ θέλημά Του νὰ γίνει. Ἀμήν

31-12-2022 π. κ. ν. κ