Τῶν Χριστουγέννων ὁ ἀρυτίδωτος ρεμβασμός
Ξεκινᾶ κι ἐφέτος τὸ ταξίδι γιὰ μιὰ νοερὴ γιορτινὴ ἐπίσκεψη σὲ χώματα ἱερὰ καὶ σὲ σπίτια ἐρείπια ἤ κλειστά. Σφραγισμένα δηλαδή, ὅπως οἱ τάφοι στὰ Κοιμητήρια, ποὺ ὡστόσο κρύβουν μέσα τους τόσα μυστικά! Τόσες μνῆμες καὶ τόσες εὐλογίες. Γιατὶ ὅλ’αὐτὰ εἶναι τὸ πολυτιμώτερο στολίδι μας, τώρα που ἀνέτειλε καὶ πάλι τὸ φωτεινὸ Ἅγιο Δωδεκαήμερο μὲ πρώτη του Γιορτὴ τὰ τρυφερὰ Χριστούγεννα.
Κι ἀρίζει, λοιπόν, ὁ περίπατος. Ὁ περίπατος τῆς Μνήμης καὶ τῆς νοσταλγίας μὲ τὴ συνδρομὴ τοῦ προσφιλοῦς ρεμβασμοῦ, γιὰ νὰ μᾶς φέρει καὶ πάλι στὸ χωριό μας, στὸ Κλῆμα. Στὸ ἐπειπωμενο σχεδὸν Κάτω χωριό καὶ στὸ σπιωπηλό καὶ ἔρημο Ἐπάνω. Κι εἶναι ἐτούτος ὁ περίπατος ἀναμφίβολα πολύτιμος καὶ συνάμα διδακτικός, γιατὶ δὲν τὸ γνωρίζεις ἄν τοῦ χρόνου, τέτοιες μέρες, θὰ μπορεῖς καὶ πάλι νὰ σέρνεις πάνω στὸ χαρτὶ τὶς σκέψεις καὶ τοὺς στοχασμούς σου. Βλέπις, ἡ ἐφημερία εἶναι τὸ μοναδικό μας προνόμιο στὸ προσκαιρο τοῦ βίου μας καὶ μ’αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ πορευόμαστε, γιὰ νὰ μεριμνοῦμε, ὅσο γίνεται περισσότερο, γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ εἶναι μας.
Ὅμως καιρὸς εἶναι ν’ἀρχίσει ὁ περίπατος.
Παραμονή, λοιπόν, τοῦς Χριστοῦ, σὲ ὥρα ἀπόβραδη σχεδὸν μὲ τὶς στερνὲς τοῦ ἥλιου χειμωνιάτικες ἀκτίνες νὰ ζωγραφίζουν πάνω στὰ δέντρα, στὰ σπίτια, στὴ θάλασσα, ἰχνογραφίες ὑπέροχες, θαυμαστές.
Ξεκινᾶμε ἀπὸ ἀπὸ πέρα, ἀπὸ τὸ Κάτω χωριό, περνώντας ἕνα- ἕνα τὰ σπίτια ποὺ ἀκόμα κοτοικοῦνταν, « νὰ τὰ ποῦμε», χτυπώντας ρυθμικὰ τὸ ραβδὶ πάνω στὸ «πέτσουμα» ἤ στὶς πλάκες τῆς εἰσόδου. Μισοφωτισμένα τὰ μικρὰ κι ἀπέριττα σπιτια, μὲ τὸ φτωχικό τους διακοσμο, ποὺ μοσχοβολᾶ γιορτή. Κι ἄς μὴν ὑπάρχουν στολίδια καὶ δέντρα, λαμπιόνια πολύχρωμα, βάζα μὲ γκύ, στεφάνια στὶς ἐξωπόρτες. Τὸ μόνο στολίδι ποὺ συναντᾶς εἶναι ἡ ἀσβεστωμένη παραστιά, μὲ τὰ καινούρια χοντρὰ ξύλα νὰ καῖνε, τὰ πολύχρωμα στροσίδια στὸ πάτωμα καὶ οἱ σιωπηλές, ἀλλὰ χαμογελαστὲς μορφὲς τῶν νοικοκυραίων.
Τὸ ραβδὶ χτυπάει ἐπίμονα τὸ πάτωμα, οἱ φωνὲς συντονίζονται μὲ τὴν αἰσιοδοξία τὴ γιορταστική κι ἡ καρδιὰ γεμίζει ἀγαλλίαση: «Χριστοῦ τὴ θείαν Γέννησιν ν’πῶ στ’ἀρχοντικό σας….» ψάλλουμε, μέχρι νὰ μᾶς ποῦνε, «Κι τ’χρόν΄νὰ εἴσαστι καλά» γιὰ νὰ σταματήσουμε, νὰ μᾶς φιλέψουν ὕστερα, καὶ μετὰ νὰ χαροῦμε τὴν ὑποδοχὴ τοῦ γειτονικοῦ, τοῦ ἑπόμενου σπιτιοῦ.
Ἁπλᾶ καὶ ἀληθινὰ ἦταν αὐτὰ ποὺ ζούσαμε τότε, μὲ τὴν παιδικὴ ἀθωότητα νὰ στεφανώνει τίς ψυχές μας. Μιὰ ἀθωότητα ποὺ σπέυδαμε νὰ προσφέρουμε στοὺς συγχωριανούς μας, γιὰ νὰ θυμηθοῦν κι ἐκεῖνοι, νὰ ξαναγίνουν γιὰ λίγο παιδιά, τρυφερὰ παιδιὰ μὲ μάτια ἀνοιχτὰ καὶ γεμᾶτα ἐλπίδα καὶ φῶς.
Γιατὶ ἦρθε μιὰ χρονιά, ποὺ καθὼς μεγαλώσαμε πιά, ντρεπόμασταν νὰ πᾶμε στὴν «Καληνισπέρα»στὴν «Ἀρχιμηνιά», γιατὶ ἄρχισε τὴν καρδιὰ νὰ τὴ βαραίνουν ἄλλα πράγματα:Πράγματα, ποὺ εἶχαν σχέση τώρα πιὰ μὲ τὰ ὄνειρα τῶν στόχων, ποὺ εἴχαμε βάλει. Μὲ λίγα λόγια ἄρχισε νὰ ἐξατμίζεται ἡ παιδικότητα καὶ νὰ σιμώνει ἡ ἀνήσυχη ἐφηβεία μὲ τὰ ὅσα τὴν ἀκολουθοῦν. Κι ἔτσι τὸ ραβδὶ ἀπομεινε σὲ μιὰ ἄκρη νὰ μᾶς περιμένει νὰ τὸ ἀντικρύζουμε κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, νὰ μᾶς θυμίζει ὧρες καὶ μέρες ἅγιες, ἄχραντες, καὶ θεοφώτιστες.
Αὺτὲς ποὺ κρατοῦμε ἀκόμα μέσα μας καὶ μᾶς φέγγουν στὸ διάβα τοῦ βίου μας, γιὰ νὰ μὴ σκοντάψουμε σὲ τίποτε λάσπες, σὰν ἐκεῖνες ποὺ μὲ προσοχὴ περνούσαμε, ὅταν κατεβαίναμε ἀπὸ τὸ Κατω χωριὸ καὶ σιμώναμε στὶς καλλιάγριες στὸ «Ρέμα».
Χριστουγεννα 2022 π. κ. ν. κ
