Τῆς ζωῆς τὰ ἀπρόοπτα... | του πατρός Κων/νου Καλλιανού
Κάποτε, ὅταν πιὰ πε΄ρασουν τὰ χρόνια καὶ μακρύνει ὀ καιρός, τότε ὁ Θεὸς σοῦ χαρίζει, ὡς ἄλλο δώρημα πολύτιμο, κάποιες εἰκόνες ἤ ὅ, τι ἄλλο σχετίζεται μὲ ἐκεῖνα ποὺ θὰ ἤθελες πολὺ νὰ συναντήσεις καὶ νὰ δεῖς. Γιατὶ πάντα, ὅσο ἔχει ἀνοιχτὰ τὰ μάτια του κανένας, ἐλπίζει νὰ δεῖ καὶ νὰ συναντήσει κάτι ποὺ ἐπιθυμοῦσε χρόνια πολλά. Ὅπως πρόσωπα ἀγαπημένα, ὠστόσο μακρυνά, ἀφοῦ κι αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ ἐπικοινωνία ἔχει χαθεῖ, τόπους ποὺ ἔζησε στιγμὲς εὐλογημένες καὶ τόσα ἄλλα.
Ὅμως τὸ πλέον κορυφαῖο γιὰ τὸν ὁποιοδήποτε φυσιολογικὸ καὶ σεβόμενο τὶς ρίζες του ἄνθρωπο, εἶναι νὰ βρεθεῖ, νὰ σιμώσει καὶ προσκυνήσει τὸν τάφο τῶν γονιῶν του. Ἐκεῖ δηλαδή, ποὺ ἀναπάυεται τὸ σῶμα τους, αὐτὸ τὸ λέιψανο ποὺ μᾶς ἄφησαν ἀναχωρώντας... Κι εἶναι ὄντως ἱερὲς ἐκεῖνες οἱ στιγμές, γιατὶ τὸ μνημεῖο ἐκεῖνο γίνεται αὐτόματα ἡ γέφυρα νὰ θυμηθεῖ: Νὰ ξαναζήσει, μὲ λίγα λόγια, κάποια ἀπὸ τὰ γεγονότα ποὺ τοῦ σφράγισαν τὸν βίο. Γιατὶ αὐτὸ σημαίνει νὰ θυμᾶσαι..Νὰ κρατᾶς ζωντανὴ τὴ μνήμη δηλαδή, τιμωντας ἔτσι τὸ πρόσωπο ποὺ ἀναπάυεται μέσα στὸ μνημεῖο τὸ ὁποῖο κοιτᾶς.
Ἄς εἶναι καλά, λοιπόν, ὁ ἀγαπητὸς Βίκτωρας Κων. Πολύζος, ποὺ μέσα στὴ λαμπρή του ἰστοσελίδα γιὰ τὶς οἰκογένειες Πολύζου κ.λ.π., τὴν ὁποία καὶ κοσμοῦν διάφορες φωτογραφίες, ἔχει συμπεριλάβει καὶ τὴν παρακάτω ἐπιτύμβια ἐπιγραφή:
NICK C.KALLIANOS
MAY 17 1917
APRIL 7 1969
Εἶναι ἀλήθεια πὼς πέρασαν πενήντα δύο χρόνια ἀπὸ τὴ Μ. Τρίτη τοῦ 1969, τότε δηλαδή, ποὺ ἔμαθα τὴν ἀναχώρηση τοῦ Πάτέρα... Ἐκεῖ, στὴν Ἀμερική, ὅπου ἀναπαύεται ἀπὸ τότε... Κι ἦρθε αὐτὴ ἡ ἐπιγραφή, ποὺ δὲν εἶναι λίγος καιρὸς ὅπου τὴν εἶδα, νὰ μοῦ θυμίσει τὴ Μορφή του, ποὺ ἐλάχιστα κρατῶ στὴ μνήμη μου, ἀλλὰ κυρίως νὰ μὲ φέρει, ἔστω καὶ νοερά, σιμὰ στὸ μνημεῖο ποὺ ἀναπαύεται...
Μπορεῖ αὐτὲς οἱ ἐπιγραφὲς νὰ δείχνουν μιὰ τραγικὴ σελίδα τοῦ βίου μας, ὡστόσο εἶναι, καὶ θὰ συνεχίσουν νὰ εἶναι, τὰ τεκμήρια ἐκεῖνα ποὺ φανερώνουν τὸ πέρασμα ἐνὸς ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ ζωὴ αὐτή, ἀλλὰ καὶ μιὰ πραγματικότητα: ὅτι , δηλαδή, ἐκεῖ ἀναμένει κι ὁ κεκοιμημένος αὐτὸς τὴν Ἀνάσταση.
π.κ. ν. κ. Μ. Τριτη 2021
