Καὶ τὸ χωριό μας ὅλο καὶ μάκραινε… | ( Μαθητικά βιώματα τῆς δεκαετίας τοῦ 1960)
Μπορεῖ νὰ πέρασαν τόσες δεκαετίες ἀπὸ τότε, ὅμως κάθε χρονιὰ ποὺ θὰ ξημερώσει ἡ μέγαλη καὶ τρανὴ ἡμέρα τῶν Φώτων ( 6 Ἰανουαρίου) ἤ καὶ τοῦ Ἁη-Γιαννιοῦ (7 Ἰανουαρίου), κάτι περίεργο σφίγγει τὴν ψυχή, καθὼς ἔρχονται στὸ νοῦ οἱ ἀναχωρήσεις μας ἀπὸ τὸ χωριὸ γιὰ τὸ Βόλο, ὅπου πηγαίναμε στὸ Γυμνάσιο. Κι ἦταν οἱ μέρες αὐτὲς φορτωμένες θλίψη καὶ ἀκεφιά, ἀφοῦ ἀφήναμε τὸ τῆς «οίκίας μας περιβάλλον»-κατὰ τὸν ποιητή- καὶ ἀναχωρούσαμε μὲ τὸ καράβι τῆς γραμμῆς γιὰ τὴν πολιτεία.
Κατεβαίναμε, λοιπόν, στὸ Λουτράκι καὶ περιμέναμε τὸ πλοῖο, ποὺ κάποιες φορὲς περνοῦσε καὶ σὲ ἀποβραδη ὥρα, μόλις, δηλαδή, ἄρχισε νὰ πέφτει ἠ νύχτα. Καὶ περιμέναμε στὸ χειμωνιάτικο, μισοέρημο Λουτράκι νἄρθει ἡ ὥρα τῆς ἀναχώρησης.
Ἀλήθεια, ποιὸς δὲ θυμᾶται ἐκείνη τὴ ξύλινη τὴ σκάλα ποὺ τὴν διαβαίναμε μὲ βαρειὰ βήματα ἀφήνοντας τὴν πατρικὴ τὴ γῆ, γιὰ νὰ μποῦμε στὴ βάρκα, ποὺ θὰ μᾶς πήγαινε στὸ πλοῖο; Τὴ σκαλα, ποὺ ἀρχιζε ἀπὸ τὴν ἄμμο καὶ ἔμπαινε μέσα στὸ νερό…. Μιὰ σκάλα ποὺ τὴν περπάτησαν ἑκατοντάδες ταξιδιῶτες. Ἄλλοι γιὰ πᾶνε ἔνα κοντινὸ ταξίδι, ἄλλοι γιὰ νὰ μπαρκάρουν κι ἄλλοι, ἐπίσης, γιὰ νὰ πορευτοῦν γιὰ τὴν ξενιτιά. Τὸ κορυφαῖα δὲ συγκινητικὸ εἶναι, πὼς ἀρκετοὶ ἀπ’αὐτοὺς δὲν ξαναγύρισαν ποτέ. Ἄλλοι ἄφησαν τὴ στερνή τους τὴ πνοὴ στὰ ξένα, ἄλλους τοὺς ἐξαφάνισε ἡ θἀλασσα, ἄλλους δὲ οἱ ἀρρώστιες.
Ἄραγε, σκέφτηκε ποτὲ κανεὶς ποσα δάκρυα εἶχαν συνάξει τὰ μετρημένα πατοσάνιδα τῆς σκάλας ἐκείνης; Δάκρυα ὀδύνης ὅταν ἀναχωροῦσαν γιὰ τὴ ξενιτιά, δάκρυα χαρᾶς, ὅταν ἐπέστρεφαν μετὰ ἀπὸ χρόνια..Καὶ πόσες μνῆμες εἶχε κρατήσει…Δὲ ξερω, ἀλλὰ κάθε φορὰ ποὺ πάω στὸ Λουτράκι πονάει ἡ ψυχή μου ποὺ δὲ βλέπω αὐτὸ τὸ ὄντως μνημεῖο τῶν παιδικῶν καὶ ἐφηβκῶν μας χρόνων μὲ τὰ λευκασμένα ἀπὸ τὴν ἁρμύρα ξύλα καὶ τοὺς χρυσποπράσινους στύλους, τοὺς μπηγμένους βαθειὰ στὸ νερό, πάνω στοὺς ὁποίους στηρίζονταν ἡ σκάλα.
Ἀπ’αὐτὴ τὴ σκάλα, λοιπόν, κ’ ἐμεῖς ταξιδέψαμε δεκάδες φορές… Τέτοιες μέρες…Χρονιάρες μέρες. Φεύγαμε καὶ κοιτάζαμε πίσω μας, βλέποντας τὸ μικρό μας τὸ χωριό, ποὺ μᾶς ἀγνάντευε καὶ μᾶς χαμογελοῦσε…Κι ἄν ἦταν ὥρα τοῦ σούρουπου ἤ κατὰ τὸ βραδυ, τὸτε βλέπαμε νὰ διακρίνονται σὰν κεριὰ μιᾶς μακρυνῆς λιτανείας τὰ χαμηλὰ τὰ φῶτα ἀπὸ τὶς ἀναμμένες λάμπές. Ὅμως ἡ πιὸ ὀδυνηρὴ στιγμὴ ἦταν, ὅταν ταξιδεύοντας πρὸς τὴ Σκιάθο, κάποια στιγμὴ τὸ χωριό μας χάνονταν καὶ χωνευονταν μέσα στοὺς ὄγκους ἀπὸ βραχια καὶ στεριὲς ποὺ ἔμπαιναν μπροστά του καὶ μᾶς τὸ κρύβανε.. Κι ἀπομενε τότε ἡ νοσταλγία νὰ μᾶς συνοδεύει, ἴσαμε νὰ φτάσουμε στὸ Βόλο. Ἡ νοσταλγία γιὰ μιὰ νέα μας, ἐπιστροφή…
π.κ. ν. κ