Πανηγύρεως ἡμέρα... ἤ, Τιμώντας τὸν Ἁγιο Παντελεήμονα κι ἐφέτος

Ταπεινὸς ἐόρτιος χαιρετισμὀς

Μοσχοβολάει καὶ πάλι ἡ φρέσκια μυρτιὰ ποὺ στολἰζει τὴν πύλη τοῦ κυρίως ναοῦ, ἀλλὰ καὶ ὅλα του τὰ παραθυρα. Μοσχοβολάει κι ἑνώνεται μὲ τὸ ἄρωμα τοῦ νυχτολούλουδου τῆς διπλανῆς αὐλῆς, ἀλλὰ καὶ τοῦ γιασεμιοῦ.

Πανηγυρεως ἡμέρα κι ἐφέτος... Ἀλήθεια, ποιὰ τὸν ἀριθμό, ἀπὸ τῆς συστάσεως καὶ παρουσίας αὐτοῦ τοῦ ἐνοριακοῦ ναοῦ τοῦ 17ου αἰ. Κοιτάζεις πίσω σου καὶ βλέπεις μιὰ χορεία ἀμέτρητων πιστῶν νὰ γονατίζουν στὴν πάνσεπτη εἰκονα τοῦ Ἁγίου καὶ νὰ Τὸν ἰκετεύουν «...πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ ἱνα πταισμάτων ἄφεσιν παράσχη ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν».

Αἰῶνες τώρα. Νὰ ἰκετεύουν καὶ ν᾿ ἀφήνουν τὶς δεήσεις τους, ὥστε ν’ἀνεβαίνουν μαζὶ μὲ τὸ σταχτὶ καπνὸ τοῦ μοσχοθυμίαματος, ποὺ συνοδεύει ὅλες τὶς ἄλλες εὐωδιές. Καὶ κυρίως ἐκεῖνες τῶν ἀγαθῶν ψυχῶν, τὼν ἁπλῶν καὶ ταπεινῶν, ποὺ χαίρονται τὸ πανηγύρι καὶ συγκινοῦνται κατὰ τὴ λιτάνευση τῆς θαυματουργοῦ εἰκόνος τοῦ Ἁγίου. Εὐχόμενοι,  καὶ τοῦ χρόνου Συγκινοῦνται, γιατὶ ξέρουν ὅτι ὁ Ἅγιος προστάτης καὶ ποεστὼς στὴν ἐνορία τοους,   ἀφουγκράζεται  αὐτὲς τὶς μυστικές τους δεήσεις, ἐκεῖνα τὰ καρδιακὰ «πρέσβευε...»

Καὶ μήπως ἔτσι δὲν εἶναι, τουλάχιστον γιὰ τοὺς ταπεινοὺς τῇ καρδίᾳ καὶ μακαρίους τῷ πνεύματι τῶν καιρῶν αὐτῶν, τῶν καιρῶν δηλαδή,  τῶν ἀντιδράσεων ἤ ἀποδράσεων ἀπὸ τὶς ἀρχὲς καὶ τὰ σημαδια τῶν πατέρων μας....

π. κ. ν. κ.