Τσικνοπέμπτη, λοιπόν, σήμερα...

Ἄν, ἐδῶ καὶ μερικὲς δεκαετίες πρίν, διάβαινες τὶς παλιὲς καὶ ξεχασμένες σήμερα γειτονιὲς στὸ Παλιὸ τὸ Κλήμα, σὰν σήμερα, ποὺ γιορτάζεται ἡ Τσικνοπέπτη, θὰ χαιρόσουνα ἀπὸ τὶς εὐωδιές, οἱ ὀποῖες ἀρωμάτιζαν τὰ δρομάκια του. Θὰ ἔφτανε μέχρι μέσα σου ἡ μυρωδιὰ τὴς ἀρωματισμένης καὶ φρεσκοψημμένης κολοκυθόπιττας ἤ τοῦ ρυζόγαλου, ἀλλὰ καὶ τοῦ «καπαμᾶ» ποὺ σιγόβραζε στὴν παραστιά, γιὰ τὸ βραδυνὸ τὸ τραπέζι.

Γιατὶ τότε αὐτὲς οἱ ἁπλές, κλειστὲς ἀνθρώπινες κοινότητες ἤξεραν νὰ τιμοῦν τὴ κάθε καλὴ μέρα κι ὄχι νὰ τὴ βλέπουν περιστασιακά κι ἀποκκομένη ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες γιορτάδες τοῦ Χρόνου. Μὲ λίγα λόγια, ἤξεραν οἱ παλιοὶ τότε νὰ τιμοῦν τὴν Τσικνοπέμπτη, ἀλλὰ καὶ τὶς Ἀποκριὲς γενικότερα, γιατὶ γνώριζαν πολὺ καλά, πὼς ἡ μέρα αὐτὴ τῆς Τσικνοπέπτης, ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπόλοιπες Ἀποκριάτικες γιορτάδες, ἦταν δεμένες ἄρρηκτα μὲ τὴ Μεγάλη Σαρακοστὴ ποὺ ἐρχόταν σὲ λίγο.
Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐκμεταλλεύονταν αὐτὲς τὶς εὐκαιρίες, μαζεύονταν στὰ σπίτια παρέες-παρέες ( κυρίως συγγενεῖς, ποὺ πήγαινε ὁ καθένας μὲ τὸ φαΐ του) καὶ τρώγανε, τραγουδοῦσαν, χόρευαν. Βλέπεις τότε «κρατοῦσαν» τὶς νηστεῖες, σέβονταν τὶς μέρες τὶς ἁγιασμένες τῆς Σαρακοστῆς, περιμένοντας νὰ ξαναζήσουν μέρες γιορτῆς τὸ Πάσχα καὶ πάλι.

Σήμερα, στ᾿ ἀλήθεια ὑπολογίσαμε πόσο ἀποκομμένοι εἴμαστε ἀπὸ αὐτὴν τὴν εὐλογημένη συνήθεια τῶν προγόνων μας, ποὺ συνήθιζαν νὰ μὴ βλέπουν τὶς γιορτὲς αὐτόνομα καὶ χώρια, ἀλλὰ τὴ μιὰ ἑνωμένη μὲ τὴν ἄλλη. Ὅπως π. χ. ἡ Τσικνοπέμπτη μὲ τὸ Ψυχοσάββατο, ποὺ ἡ μιὰ μέρα συνορεύει σχεδὸν μὲ τὴν ἄλλη. Κι ἀλήθεια, μὲ πόση πίστη καὶ εὐθύνη οἱ παλιοὶ κοίταζαν νὰ τὰ ταχτοποιήσουν ὅλα, ἔτσι ὤστε ἐκεῖ ποὺ τελειώνει τὸ γλέντι τῆς Τσικνοπέμτπης νὰ ἑτοιμάζεται τὸ κολυβο γιὰ τὶς ψυχές.... Κι ὅλα καμωμένα μὲ νοικοκυροσύνη, πίστη καὶ φιλοτιμία. Χρόνια πολλά....

π..κ.ν. κ.