Θλιβερές σκέψεις και βαθιές ανησυχίες...
...κάθε χρόνο η ίδια ιστορία.
...κάθε χρόνο από το κακό στο χειρότερο.
...τα σχολεία ανοίγουν αλλά πάντα κάποιος λείπει.
Φέτος όμως η κατάσταση ξέφυγε... είμαστε στο έλεος του Θεού, μας είπαν...
κι αν αυτό είναι μόνο η αρχή;
Μαζευτήκαμε λοιπόν πάλι για να δούμε τι θα γίνει... φωνές, διαφωνίες, γνώμες, χαμός...
Ένας μικρούλης μπουσουλούσε ανάμεσά στους μεγάλους που φώναζαν για το σήμερα του σχολείου, για τους δασκάλους που λείπουν, για αποχή από τα μαθήματά και τους κοιτούσε όλο απορία.
Τον κοιτούσα ώρα και άρχισα να σκέφτομαι το αύριο.
Όταν αυτός ο μικρούλης φτάσει στην ηλικία να πάει σχολείο θα έχει αυτό το χωριό τίποτε να του προσφέρει;
Θα υπάρχει νηπιαγωγός ή δάσκαλος να τον υποδεχθεί... να του δείξει πόσο όμορφο είναι να μαθαίνεις, να δημιουργείς, να πειραματίζεσαι;
Φωνάξτε... διεκδικήστε με όση δύναμη έχετε, γονείς φέρτε τα πάνω κάτω όχι μόνο για το σήμερα αλλά και για το αύριο των παιδιών σας, ώστε να μπορείτε να τα κοιτάξετε στα μάτια και να πείτε ότι έστω προσπαθήσατε για το καλύτερο.
