Μὲ ἱερὴ συγκίνηση σκύβω σ᾿ αὐτὸ τὸ κορυφαῖο ,καὶ μὲ μοναδικὸ τροπο γραμμένο, κείμενο τοῦ καλοῦ καὶ ἔντιμου Γλώσσιώτη λογίου καὶ ἐκπαιδευτικοῦ, τοῦ κ. Βασιλείου Λαρυγκάκη. Κείμενο γραμμένο μὲ εὐαισθησία καὶ λυρισμὸ , ἐδῶ καὶ πενηνταέξι χρόνια. Ἀπὸ τὰ μοναδικὰ γραφτὰ ποὺ διασώζουν πτυχὲς πολύτιμες τῆς θρησκευτικῆς συμπεριφορᾶς τῶν Γλωσσιωτῶν κι ὄχι μόνο. Γιατὶ αὐτὰ ποὺ ταμιεύει στὸ δημοσίευμἀ του ὁ πολυαγαπητός μας Βασίλης εἶναι μοναδικά. Παράλληλα εἶναι καὶ μιὰ νοσταλγικὴ ἐπιστροφὴ στὰ γνήσια ἐκεῖνα χρόνια,ὅπου τὸ πανηγύρι εἶχε τὴ γραφικότητά του, οἱ ἄνθρωποι ἦταν πιὸ γνήσιοι καὶ δὲ βιάζονταν ὅπως σήμερα, ἀλλὰ κοιτοῦσαν νὰ βιώσουν μὲ ὅλο τὸ μεγαλεῖο του τὸ Ἑλληνορθόδοξο πανηγύρι, μὲ τὴν «ἀγρυπνιά»,ἀλλὰ καὶ τὸ χορὸ στὴ συνέχεια καὶ τὸ ἀνόθευτο γλέντι ποὺ ἄνοιγε τὶς ψυχές κι ἀπόδιωχνε τὶς ὅποιες ἔγνοιες - γιατὶ καὶ τότε οἱ ἄνθρωποι καὶ ἔγνοιες εἶχαν καὶ προβλήματα.
Παραθέτω στὴ συνέχεια ἔνα τμῆμα τοῦ δημοσιεύματος τοῦ φἰλου Γλωσσίωτη λογίου προτείνοντας παράλληλα κάποτε ὁ Πολιτιστικὸς Σύλλογος, ποὺ νοιάζεται γιὰ τὴν παραδοση καὶ τὴν ἱστορία τοῦ χωριοῦ τῆς Γλώσσας, νὰ κατορθώσει νὰ συμμαζέψει σὲ βιβλίο αὐτὰ τὰ σκόρπια κέιμενα τοῦ Λαρυγγάκη, γιατὶ εἶναι καὶ ἀποτελοῦν τεκμήρια ἀδιάψευστα τοῦ λαϊκοῦ πολιτισμοῦ τοῦ ἀρχοντικοῦ «Ψηλοῦ, κατὰ Παπαδιαμάντη, Χωριοῦ».
π. κ. ν.κ
.jpg)
